บทที่93 ชีวิตของคนนั้นช่างไร้ค่า

เมื่อหลินซินเยียนตามสะใภ้เหล่าหลี่มาถึงประตูศาลากลางก็ใช้เวลาไปถึงครึ่งชั่วยาม

เนื่องจากเป็นช่วงเวลาของเทศกาล หน้าประตูศาลาวกลางคนน้อย จึงไม่ค่อยมีชาวบ้านมาดูกันเท่าใด

พวกเขาเข้าประตูศาลากลางแล้ว ก็พบเจ้าหน้าที่ในศาลว่าการกำลังหาวอยู่ คนผู้น

บทที่ 94 เรื่องของความรัก

หลินซินเยียนเดินเข้าไป บอกชายวัยกลางคนคนนั้นว่า “ท่านชายออกไปทำธุระ วันนี้ไม่อยู่บ้าน ท่านมีธุระอะไรกับท่านชายหรือ”

“ไม่อยู่บ้านหรือ แย่จัง” ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แล้วหยิบบัตรเชิญออกมาจากอกเสื้อ “ในเมื่อท่านชายไม่อยู่ งั้นข้าคงไม่รบกวน มี

บทที่ 95 คนธรรมดามาแจ้งข่าว

นางเข้าประชิดตัวเขาทำให้ดวงตาของโม่จื่อเฟิงแคบลงเล็กน้อย หลังจากนั้นก็ชอนตัวอุ้มหลินซินเยียนเข้ามาในอ้อมแขน เงาแสงเทียนของตัวพวกเขาค่อยๆยืดไปไกลขึ้นเรื่อยๆ เงาที่ทอดออกมาบนพื้นทำให้เห็นร่องรอยของความลุ่มหลง

อี้เซิงกับสาวใช้เห็นหลินซินเยียนถูกโม่จื่อเฟิงอุ