บทที่89 มือขาวราวกับหิมะ

ลมโชยผ่าน พัดพากลีบดอกพลัมปลิวร่วงหล่นตกตรงช่องหว่างระหว่างกลางคนทั้งสอง

หลังจากที่ลมโชยผ่านเหมือนว่าอากาศจะเย็นขึ้นเล็กน้อย หลินซินเยียนเหลือบมองกลีบดอกไม้ที่ปลิวหล่นอยู่บนพื้น ตรงมุมปากยังคงรอยยิ้มอย่างไร้ที่ติ "ใต้เท้าอินเจ้าคะ เย็นมากแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน

บทที่90 เจ้ามีสิ่งใดที่อยากจะเอ่ยถาม

ค่ำคืนนั้น หลินซินเยียนนอนหลับโดยสงบอย่างน่าประหลาดใจ บางทีอาจเป็นเพราะทราบถึงสาเหตุที่โม่จื่อเฟิงจะไม่มาตามหานางกระมัง ถ้ารู้ว่าเขาจะมา ในทางตรงกันข้ามนางคงจะว้าวุ่นใจ

เพียงแต่เมื่อยามฟ้าสาง ยามที่นางรู้สึกถึงร่างกายอันร้อนรุ่มที่อยู่ข้างๆ นางถึ

บทที่ 91 อาหารในคืนข้ามปี

“ข้าไม่ได้พูดเพ้อเจ้อนะ เอ้อร์ยา เจ้ามาดื่มก่อนแล้วพี่ค่อยล้างความคิดให้” หลินซินเยียนยื่นเหล้าที่อยู่ในมือให้เอ้อร์ยา นางไม่รอให้เอ้อร์ยาดื่มก็เงยหน้าขึ้นดื่มเหล้าอีกจอก

พออี้เซิงเห็นก็รีบมาแย่งเหล้าในมือของเอ้อร์ยาไป “พี่สาว ข้าดื่มเป็นเพื่อนพี่”

หล