บทที่ 7 ถูกเหยียดหยามที่วัดร้าง

“ไปเถอะ พวกเจ้าคิดจะทำที่ไหน”ทนมองใบหน้าที่เสียใจอย่างเจ็บปวดของเสี่ยวอวี่ไม่ได้ หลินซีนเยียนรีบเร่งรัดนักฆ่าทั้งสอง

“คนสวยตุ้งติ้งจริงๆ รีบร้อนกว่าพวกเราซะอีก”บทที่ชายชุดดำที่จับแขนของหลินซีนเยียนพูด ก็ใช้ร่างกายเข้ามาเสียดสีที่หลังของหลินซีนเยียนไปด้วย

บทที่ 8 ยาพิษปรารถนา

หลินซีนเยียนใช้พลังทั้งหมดที่มีวิ่งอย่างบ้าคลั่งไปตลอดทาง สายลมที่พัดข้างหูส่งเสียงร้องคำราม นางกลับไม่กล้าหันไปชำเลืองดูแม้แต่น้อย เพียงวิ่งต่อไปไม่หยุด วิ่งต่อไป！

นางไม่รู้ว่าวิ่งมานานเท่าไรแล้ว เพียงรู้ว่าบทที่หยุดรู้สึกว่าร่างทั้งร่างหมดแรง ไม่มีแรงสักนิดแล้ว

บทที่ 9 บังเอิญพบ

ยามที่ท้องฟ้าเริ่มสว่าง ในที่สุดฝนก็หยุดตก จินมู่ที่ยืนอยู่บนหัวเรือมาทั้งคืน ก็ไม่ได้เห็นนายท่านของตนเองกลับมา ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด หลังจากลังเลอยู่หลายรอบ สุดท้ายเขาจึงออกคำสั่งให้ทุกคนออกตามหาท่านอ๋อง

ยามเช้าหลังฝน คล้ายกับว่าทั้งโลกได้ชำระล้างละ