บทที่ 66 เพราะเจ้าคือสัตว์เลี้ยงของเปิ่นหวาง

เป็นเพียงบุคคลที่มีอยู่แค่ในตำนานของคนทั่วไปเท่านั้น ไม่นึกว่าจะปรากฎตัวขึ้นที่ด้านหน้าของพวกเขาจริงๆด้วย?

ฝูงชนต่างตกตะลึง ทันทีที่ได้สติกลับมาคือความหวาดกลัวไม่มีที่สิ้นสุด แม้กระทั่งบุคคลอย่างฮูเหยียนหลิวหยุนก็ไม่กล้าที่จะยั่วยุ

บทที่ 67 สมรสพระราชทาน

คำก็สัตว์เลี้ยง สองคำก็สัตว์เลี้ยง ถ้าหากเป็นมีดสักเล่มที่แทงแล้วแทงอีก รูบนหัวใจของนางคงสาหัสสากรรจ์ เขาไม่เคยมีความจริงใจอย่างที่คิดไว้ นางทุ่มเทประจบอย่างยากลำบาก บางทีในความคิดของเขาเหมือนเป็นเพียงการดูสัตว์เลี้ยงที่ใช้ลูกเล่นเพื่อได้รับความโปรดปราน เพร

บทที่ 68 กินน้ำส้ม/หึงหวง

"พอเถอะ เรื่องมาถึงขั้นนี้ เพียงต้องฝืนใจแข็งเท่านั้นจึงจะทำเรื่องนี้ต่อไปได้" เซียวเฉิงเหอโบกไม้โบกมือไล่ จนในที่สุดก็ถอนหายใจยืดยาว

ความทะเยอทะยาน เซียวเฉิงเหอในฐานะที่เป็นบุรุษจะไม่มีได้อย่างไร? แต่เพราะว่าความละอายที่มากเกินไปจึงไม่กล้าที่จะตัดสิน