บทที่ 52 หงส์ต้องเผาตัวเองเพื่อจะได้เกิดใหม่อีกครั้ง

คืนนั้นฝนตกหนักมาก น้ำฝนได้ไหลลงตรงชายคาบ้านราวกับน้ำตกที่ไหลลงสู่พื้น ทำให้ดอกไม้สดในลานบ้านต่างก็ได้รับความเสียหาย

หมอกที่เกิดหลังจากสายฝนทำให้ยามค่ำคืนนี้ยิ่งพร่ามัวจนมองไม่เห็น

ร่างกายของหลินซีนเยียนทั้งอ่อนเพลียและเจ

บทที่ 53 ประจบประแจง

สิ่งของนั้นของหลินซีนเยียน？อาวุธหน้าไม้รึ？

ฟู่จื่อโม่ก้าวเดินไปสักพักก็หยุดชะงักลง หันหน้ากลับไปมองเขาด้วยสายตาที่อยากรู้อยากเห็น เขาหันหน้าไปถามจินมู่ที่เพิ่งเดินเข้าประตูจวนมา “หลายวันมานี้ได้สั่งให้กุ้ยโมโม่ไปอบรมสั่งสอน เปิ่นหวางไม่ได้อยู่ในจวนจึงไม่ทันได้ถา

บทที่ 54 ชวนไปเดินงานวัด

ตั้งแต่วันนั้นมา หลินซีนเยียนก็มีเวลาศึกษาภาพวาดอาวุธหน้าไม้อยู่ในห้องนานยิ่งขึ้น

มู่เหอได้นำของที่เธอต้องการมาให้ครบหมดแล้ว เธออาศัยความเชี่ยวชาญในการออกแบบอาวุธ เพียงครึ่งเดือนเธอก็สามารถประดิษฐ์ชิ้นส่วนอาวุธหน้าไม้ได้หลายชิ้น ถึงจะยังไม่ได้ประกอบเข้าด้วยกั