บทที่482พื้นดินที่พลิกคว่ำ

ภายในอุโมงค์ที่มืดมิดทุกๆคนสามารถรับรู้ได้ถึงการมีตัวตัวของกันและกันแต่มองไม่เห็นเงาของกันและกันแม้แต่เหล่าผู้อาวุโสที่ผ่านสนามรบมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนก็ยังยากที่จะไม่ตื่นเต้นไม่ได้

จุดคบไฟ"เสียงของหลินซีนเยียนยามปกติดังขึ้นทำให้ใจที่ตื่นเต้นของทุกคนคลายลงเล็กน้อ

บทที่483สระน้ำลึกที่หนาวเย็น

หลินซีนเยียนดึงที่ปักผมจากบนหัวของนางออกอย่างระมัดระวังให้ทุกคนถอยหลังไปก่อนถึงจะไปตรวจสอบรอยแตกรอบๆกลไกอันนั้นอย่างละเอียดทุกคนเห็นแค่นางทำแบบนั้นซ้ำไปมาอยู่สักพักจากนั้นก็ถอนหายใจออกมาส่ายหน้าเบาๆ"ไม่ใช่อันนี้หาต่อเถอะ"

ทุกคนได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกผิดหวังขึ้นม

บทที่484การใช้คำพูดหลอกคนขั้นสูงสุด

"เอาล่ะในเมื่อแบ่งคนเรียบร้อยแล้วพวกเราก็จะไม่ชักช้าเสียเวลาอีกแม่นางหลินเจ้าพูดมาสิเดี๋ยวอีกสักพักบทที่อยู่ในน้ำพวกเราควรทำเช่นไร?"ตอนนี้หรงเย่ไม่ค่อยวางใจสิ่งที่อยู่ในสระน้ำเย็นเท่าไหร่ดังนั้นเขาเลยไม่มีเวลามาสนใจคนที่ดำน้ำไม่ได้

หลี่อวี๋นซ่านก็หันไปม