บทที่ 46 ไม่ต้องการเป็นพระชายารองของอ๋อง

ฝูงชนล้วนแยกย้าย อินฉีกลับยังคงโอบไหล่ของหลินซินเยียนไว้ ราวกับว่าไม่ได้สังเกตอาการที่น่าอึดอัดใจดังกล่าว

“ใต้เท้า ท่านปล่อยข้าได้หรือไม่เจ้าคะ?” หลินซินเยียนก้าวถอยหลังเล็กน้อย และรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยกับเขา

อินฉีปล่อยนางด้วยความขุ่น

บทที่ 47 เรื่องของผู้ใหญ่

เหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้น เขารู้อยู่แล้วดังคาด!

"ใต้เท้าอินเถรตรงและเลือดร้อน เมื่อเจอเหตุการณ์ที่ไม่เป็นธรรมเช่นบนท้องถนนก็จะลงมือเข้าไปช่วยเหลือในทันที คนอัธยาศัยเช่นนั้นย่อมทำให้ผู้คนพินอบพิเทา ไม่ว่าหญิงสาวบ้านใดที่ได้พบก็อาจไม่สงบใจไว้ได้ น่าเสียดายที่…

บทที่ 48 เดินเล่นหลังยามบ่าย

“พี่สาว! พี่สาว!”

เสียงแผดดังของอี้เซิงดูเหมือนจะปรากฎขึ้นอย่างกระทันหันเกินไปท่ามกลางแสงอาทิตย์อบอุ่นในยามบ่าย

โม่จื่อเฟิงที่เพิ่งลุกยืนขึ้นมุ่นหัวคิ้วในขณะที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย สีหน้าดิ่งลงในพริบตา เขายกมือขึ้นมากำลังจะเตรียม