บทที่457ไว้อาลัย

หลายปีต่อมาเมื่อหนีหว่านนึกย้อนไปถึงคำพูดของหลินซีนเยียนที่พูดออกมาเมื่อตอนนั้นร่างกายก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทันทีเพราะว่าตอนนั้นเขาเห็นความบ้าคลั่งและความกระหายเลือดจากแววตาคู่นั้นของหลินซีนเยียนความบ้าคลั่งในการฆ่าเช่นนั้นถึงแม้เป็นแม่ทัพในสนามรบก็ไม่อาจมีได้เหมือนกับว่าชีวิตเห

บทที่458การวางแผนยุทธศาสตร์ของหญิงสาว

หรงเย่เงียบไปสักพักเหมือนกับว่ากำลังคิดเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของแผนการณ์นี้หลินซีนเยียนยกเหล้าที่อยู่ด้านข้างขึ้นมารินให้กับหรงเย่แก้วหนึ่งแล้วพูดต่อไปว่า“ประมุขหรงหากท่านไม่เข้าถ้ำเสือแล้วจะได้ลูกเสืออย่างไรมีข้าที่เป็นกุญแจสำคัญในการไขประตูอยู่เวลาเช่นนี้

บทที่459โม่จื่อเฟิงที่ไม่มีใครรับรู้

ดูเหมือนว่านางได้คิดไว้แล้วว่าหรงเย่ต้องถามนางเช่นนี้นางจึงไม่ได้แสดงท่าทีพิรุธอะไรในทางกลับกันนางได้เตรียมคำตอบไว้แล้วจึงตอบกลับไปว่า“พานางไปเป็นเรื่องธรรมดาในเมื่อนางเคยเดินทางไปที่กำเนิดเกิงจีนพร้อมกับโม่จือเฟิงมาแล้วทางเปิดปิดในนั้นนางก็เคยผ่านมาแล้วอีกอ