บทที่455เจอหนีหว่านแล้ว

น้ำที่เน่าเสียมานานนับสิบปีไม่รู้แช่ซากศพและสัตว์แมลงต่างๆมามากเท่าไรทั้งงูหนูและหนอนเมื่อเทียบกับมูลในห้องน้ำนั้นที่นี่สกปรกมากกว่ามากนักดังนั้นมีคนเฝ้าอยู่หน้าประตูทางเข้าของคุกใต้ดินแต่ว่าเมื่อผ่านประตูใหญ่เข้ามาแล้วนั้นไม่เห็นผู้คุมเฝ้าแม้แต่คนเดียวเพราะข้างในมีกลิ่น

บทที่456ไม่พอใจภายใต้ความสิ้นหวัง

ภายในห้องที่มีเชิงเทียนเก้าหัวที่จุดเต็มไปด้วยเทียนแสงไฟเริงระบำทำให้ภายในห้องสว่างราวกับตอนเช้ามีเพียงตระกลูหรงที่ร่ำรวยเช่นนี้ที่สามารถใช้เชิงเทียนเก้าหัวกับห้องรับแขกทุกห้องได้เมื่อเทียบกับชาวบ้านทั่วไปแค่เพียงเทียนเล่มเดียวก็ต้องใช้แล้วใช้อีก

เพื่อไม่

บทที่457ไว้อาลัย

หลายปีต่อมาเมื่อหนีหว่านนึกย้อนไปถึงคำพูดของหลินซีนเยียนที่พูดออกมาเมื่อตอนนั้นร่างกายก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทันทีเพราะว่าตอนนั้นเขาเห็นความบ้าคลั่งและความกระหายเลือดจากแววตาคู่นั้นของหลินซีนเยียนความบ้าคลั่งในการฆ่าเช่นนั้นถึงแม้เป็นแม่ทัพในสนามรบก็ไม่อาจมีได้เหมือนกับว่าชีวิตเห