บทที่449 ไปตระกูลหรง

“ท่านไม่เชื่อมั่นข้าก็ได้ แต่ว่าการตัดสินใจของข้าไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ข้าเคยพูดแล้ว จะให้ข้าไป หรือว่า พวกท่านก็ฆ่าข้าเสียที่นี่เลยเถิด!” ในม่านตาของหลินซีนเยียนเคลือบแฝงด้วยหยาดน้ำตา

โม่จื่อเฟิงเคยใช้วิธีการอันเด็ดขาดเพียงนั้นมาทำร้ายนางแล้ว แต่ว่า เพราะว่านางรักเขา

บทที่450 ป้ายอาญาสิทธิ์ส่งสาส์น

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินซีนเยียนได้เห็นอาคารก่อสร้างท่ามกลางภูเขาหิมะที่โอ่อ่าเพียงนี้ ต่อให้นางจะเป็นวิญญาณที่มาจากยุคปัจจุบัน ยามที่เห็นสถาปัตยกรรมอันวิลิศมาหราประเภทนี้ ก็ยังคงอดจะชื่นชมไม่ได้ ก็ต่อให้อยู่ในยุคปัจจุบัน การสร้างกลุ่มอาคารขนาดมหึมาแบบนี้ท่ามกลางภู

บทที่451 เรื่องราวทั้งหมด

เพียงแต่ บทที่หลินซีนเยียนเห็นคนนั้นที่ถือตระกร้าดอกไม้เดินมาในห้อง มุมปาก็อดกระตุกเกร็งไม่ได้

นางคาดไม่ถึง คนที่มา จะเป็นสาวใช้อายุสิบกว่าปี

สาวใช้คนนั้นมองเห็นเสี่ยวหลง ก่อนจะมองหลินซีนเยียน ขมวดคิ้วถาม “เป็นพวกเจ้าจุดควันรึ?”

“จันทร์กระทบดอกแพร์