บทที่447 โม่จื่อเฟิงตายแล้ว

เมื่อหลินซีนเยียนได้ยิน ขณะนั้นสีหน้าก็พังทลายลง เห็นชัดว่านางมึนเวียนอยู่ไม่น้อย นวดขมับของตนเอง ก่อนจะบ่นพำอย่างแผ่ว “ไฉนจึงช้าเยี่ยงนี้...”

“แม่นาง นี่ก็เร็วมากแล้ว รากฐานของตระกูลหรงห่างจากที่นี่หนทางกว่าพันลี้เชียว...” มุมปากของเสี่ยวหลงกระตุกเกร็งอยู่เนื

บทที่448 ใช้ความตายบังคับ

“อี้เซิง อี้เซิง...” หลินซีนเยียนพลิกมืออันไร้การควบคุมไปจับข้อมือของอี้เซิงเอาไว้ กล่าวเสียงแผ่ว “เจ้ารีบบอกข้าเร็วเข้า บอกข้าว่านี่ไม่ใช่ความจริง ข้ากำลังฝันไป ข้ากำลังฝันอยู่ใช่หรือไม่”

“พี่สาว...” อี้เซิงทนไม่ไหวที่จะเห็นนางเป็นแบบนี้ แอบร้องไห้ไม่ส่งเสียง

บทที่449 ไปตระกูลหรง

“ท่านไม่เชื่อมั่นข้าก็ได้ แต่ว่าการตัดสินใจของข้าไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ข้าเคยพูดแล้ว จะให้ข้าไป หรือว่า พวกท่านก็ฆ่าข้าเสียที่นี่เลยเถิด!” ในม่านตาของหลินซีนเยียนเคลือบแฝงด้วยหยาดน้ำตา

โม่จื่อเฟิงเคยใช้วิธีการอันเด็ดขาดเพียงนั้นมาทำร้ายนางแล้ว แต่ว่า เพราะว่านางรักเขา