บทที่429ตีฝ่าวงล้อม

หลังจากประตูเมืองเมืองหลวงแคว้นหมันถูกกองทัพของโจว่เฉิงตีแตกแล้วในเมืองก็เข้าสู่ภาวะสงครามแม้โจว่เฉิงเคยสั่งว่าไม่ให้ก่อกวนประชาชนแต่เมื่อป่าใหญ่ขึ้นแล้วนกแบบไหนก็ย่อมมีท่ามกลางความวุ่นวายยอมสังหารไม่ละเว้นหลีกเลี่ยงทำร้ายคนไม่ได้ในกลุ่มคนพวกนั้นต้องมีประชาชนที่บริสุทธิ์แน่น

บทที่430 เกิดเหตุการณ์ร้ายตามมา

วรยุทธกินขาดของสวี่ห้าวเมื่ออยู่ท่ามกลางความวุ่นวายเช่นนี้มีเขาอยู่อี้เซิงไม่ได้รับอันตรายแม้แต่น้อยและมีหลินซีนเยียนเป็นผู้ปกป้องที่เหมาะสมของเขายิ่งทำให้เขาได้เปรียบมากที่สุดฉะนั้นในเวลาแค่ไม่กี่พริบตาเดียวเขาพาอี้เซิงหนีออกมาระยะทางถึงประตูห่างไปไม่กี่ก้าว

บทที่431มาเล่นใหญ่

เสี่ยวหลงมีระยะใกล้กับหลินซีนเยียนมากที่สุดแต่ในจุดเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายระยะทางของทั้งสองคนกลับห่างพอตัวไปแล้วเขาตื่นเต้นจนเหงื่อแตกพลั่กตากำลังมองทหารคนหนึ่งหยิบดาบจะแทงบนตัวหลินซีนเยียนเขาเร่งรีบจนแทบลืมหายใจ

“พี่สาว!”อี้เซิงก็ตะโกนเสียงแหบแห้งดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ