บทที่ 391 แลดูครื้นเครง

ส่วนในของเมืองชวน ที่แท้ก็ดูเหมือนสาวออกเรือนคนนั้นพูดไม่มีผิด ด้านในเมืองเป็นฉากภาพอันเฟื่องฟู ร้านรวงและเหล่าบรรดาพ่อค้าแม่ขายรายย่อยตามริมถนนเสมือนกับเพลิงลุกไหม้ ผู้คนสัญจรมาต่างก็ก้าวเดินเร่งรีบ ทุกๆ คนต่างเหมือนกำลังง่วนทำธุระส่วนตัวอย่างขมักขเม้น

หลินซีนเยี

บทที่ 392 การเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดอันแสนสงบ

เพียงแต่ แววตาของเด็กสาวคนนั้นกลับทำให้ผู้คนเยิ่งเพิ่มความประหลาดใจขึ้น

หลินซีนเยียนมองเห็นความคุ้นเคยบางอย่างจากแววตาของเด็กคนนั้น ก็ราวกับแรกเริ่มบทที่นางเป็นฝ่ายกระตุ้นโม่จื่อเฟิงก็ไม่ปาน เผยความสิ้นหวังและความเพียรอันไม่ย่อถอยประการหนึ่ง

บทที่ 393 ชายและหญิงเป็นสหายกัน

หากว่าผู้ว่าท่านนี้มีอิทธิพลสูงสุดในบุคคลสามัญเมืองชวนจริงๆ แล้วล่ะก็ เช่นนั้นเขาก็น่าจะไม่อาจทำเรื่องโจ่งแจ้งต่อหน้าฝูงชนออกมาแน่ ส่วนพวกติดตาม ก็มิใช่ขอบเขตแห่งการพิจารณาของหลินซีนเยียนแล้ว

องครักษ์หลายนายนั้นเมื่อได้ยินนางกล่าวดังนี้ รีบกล่าวอธิบายทันใด