บทที่ 39 ในที่สุดก็กลับเมืองหลวง

หลินซีนเยียนถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว เธอถอยหลังจนชนกับขอบเตียงที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นเธอก็นั่งลงบนเตียง“ท่าน ท่านอ๋อง ข้ามีระดูจริงๆ”

“อืม ให้เปิ่นหวางดู”เสียงของโม่จื่อฟงดังมาจากบนหัวของเธอ โลกที่นางได้อยู่ สักพักก็ได้ก็จมลงสู่ความมืดมิด

แสง

บทที่ 40 จวนอ๋องอู่เสวียน

ความเจ็บแสบที่ใบหน้า ทำให้หลินซีนเยียนจ้องไปที่หญิงวัยกลางคนนั้นอย่างตื่นตระหนก“เจ้า！”

“เจ้าทำไมเจ้า แค่เห็นก็รู้ว่าเจ้าไม่ยอมรับการสั่งสอน ข้ากุ้ยโมโม่ ไม่ว่าเจ้าจะมีฐานะอะไรมาก่อน ในเมื่อเข้ามาในจวนอ๋องแล้วก็ปฏิบัติตามกฏ ข้าเห็นสาวใช้ที่คิดจะขัดขืนมานักต่

บทที่ 41 สัตว์เดรัจฉานยังดีกว่าเลวยิ่งกว่าสัตว์

“ได้ มีน้องเหลามู่เหอนำทาง” หลินซินเยียนตอบกลับ ประสานมือย่อคำนับเขา

มู่เหอตกใจ นางรู้ชื่อแซ่ของเขา? เมื่อพินิจอย่างถี่ถ้วน ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งจะได้ยินบทสนทนาจากกลุ่มสาวใช้ได้อย่างชัดเจน ได้ยินคำพูดเหล่านั้นแล้วยังไม่เปลี่ยนท่าที นับว่าสมาธิ