บทที่ 385 เข้าใจผิดหรือว่าเอาใจใส่มากเกินไป

แขยง สองคำนี้ เสมือนคมมีดเล่มหนึ่งกรีดแทงขั้วหัวใจของหลินซีนเยียนอย่างทารุณกรรม รวดร้าวจนนางเกือบจะสูดลมหายใจเข้าไม่ได้

นางถอยหลังอย่างซวนเซ มีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่กล้าเฝ้ารออยู่ที่นี่อีกต่อไป ย่างก้าวของนางงุ่นง่าน บทที่โซซักโซเซนั้นก็ร่วงล

บทที่ 386 สิ้นหวัง

“จื่อเฟิง...” หลินซีนเยียนเปล่งเสียงสะอื้น สีหน้าและน้ำเสียงล้วนแฝงแววแห่งวิงวอน “จื่อเฟิง ความรู้สึกของข้าที่มีต่อท่าน ท่านไม่รู้สึกถึงจริงๆ เชียวหรือ ท่านคือผู้ที่มองข้าเดินออกมา บทที่อยู่ศาลาลับแห่งสวรรค์ ท่านต่างก็มองเห็นถึงความเสียสละที่เซียวฝานทำเพื่อพวกเราแล้วแท้ๆ ชั่ว

บทที่ 387 ความตายมาเยือนอย่างกะทันหัน

ความตาย มักจะมาเยือนอย่างกะทันหันในบทที่เหล่ามนุษย์คิดว่ายังอีกยาวไกล

หลินซีนเยียนคิดไม่ถึง เซียวฝานจะตายไปอย่างสงบเช่นนี้ สีหน้าของเขาช่างสงบยิ่ง เสมือนกับวินาทีสุดท้ายเขาก็ไม่ได้เสียใจภายหลังแม้สักนิด

หากไม่ใช่ว่าโลหิตสดและร่างไร้วิญญาณของเขาอ