บทที่ 375 องครักษ์ชูรา

“พวกเจ้าคนพวกนี้! พวกเจ้าคนพวกนี้! จำเอาไว้ให้ดีแล้วกัน รอข้ากลับถึงบ้านเกิด พวกเจ้าคนเหล่านี้! ข้าจะไม่ปล่อยไปสักคนแน่!”

จนถึงเวลานี้ หลิงฮ่าวยังโง่พอที่จะทำให้เพื่อนร่วมคณะของเขาเคืองขุ่น แม้กระทั่งหลินซีนเยียนก็ค่อนข้างจะทนดูต่อไปไม่ไหว คนประเภทนี้ เดาไม่ออกว่าส

บทที่ 376 หมดท่า

องครักษ์ชูราสามนายพอได้ยินโม่จื่อเฟิงกล่าวประโยคนี้ ต่างมองหน้ากันและกัน จากนั้นได้ยินเพียงชายเฒ่าที่เป็นผู้นำทอดถอนใจยาว “เอาล่ะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นั้นก็...รบกันเถิด!”

หลินซีนเยียนค่อนข้างวิตก นางไม่เข้าใจ เวลาเช่นนี้เหตุใดโม่จื่อเฟิงจึงใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา

“เจ้า

บทที่ 377 คนแห่งตระกูลเฟิ่ง

ความปวดร้าวในจินตนาการกลับไม่ได้บังเกิดขึ้น ถึงแม้หลินซีนเยียนจะมองไม่เห็นสถานการณ์ของแผ่นหลัง ทว่ากลับสามารถสูดดมกลิ่นคาวเลือดอันแสบจมูก ขรธนั้นขอบตาของนางก็ชอุ่มขึ้น พลางสะอึกสะอื้น “จื่อเฟิง...”

“เชื่อในข้า” โม่จื่อเฟิงกล่าวเพียงสามคำนี้ จากนั้นจึงใช้แรงขว