บทที่373เสียงที่คุ้นเคย

เวลาทุกๆนาทีทุกๆวินาทีผ่านไปทุกคนทั้งเมืองต่างตื่นกลัวแม้แต่ประชากรธรรมดาๆยังรู้สึกถึงบรรยากาศที่วุ่นวายในเมืองโดยเฉพาะในบทที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีมืดเมืองทั้งเมืองถูกปกคลุมไปด้วยความรู้สึกกดดัน

หลิงห้าวหมดความอดทนถึงกับไปเดินหาบนถนนด้วยตัวเองตั้งนานแล้วพาคนกลุ่มหนึ่งไ

บทที่374 จิตใจเขินอายของสาวน้อย

ความรู้สึกที่แยกจากคนรักและได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้งเมื่อในใจมีคนคนนั้นแล้วความคิดถึงก็จะกลายเป็นความเจ็บปวดอย่างหนึ่งที่หลงเหลืออยู่แม้ว่าจะยังคงหายใจหลินซีนเยียนน้ำตาคลอเบ้าจนทำให้มองไม่ชัดนางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตากลัวว่าจะพลาดโอกาสที่จะมองผู้ชายคนนั้นอย่างชัดๆไปแม

บทที่ 375 องครักษ์ชูรา

“พวกเจ้าคนพวกนี้! พวกเจ้าคนพวกนี้! จำเอาไว้ให้ดีแล้วกัน รอข้ากลับถึงบ้านเกิด พวกเจ้าคนเหล่านี้! ข้าจะไม่ปล่อยไปสักคนแน่!”

จนถึงเวลานี้ หลิงฮ่าวยังโง่พอที่จะทำให้เพื่อนร่วมคณะของเขาเคืองขุ่น แม้กระทั่งหลินซีนเยียนก็ค่อนข้างจะทนดูต่อไปไม่ไหว คนประเภทนี้ เดาไม่ออกว่าส