บทที่ 37 พลังการสังเกตที่เฉียบแหลม

“ข้า...”หลินซีนเยียนลำบากที่จะพูดจึงลังเลไปชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่คนหลอกง่าย แต่ถ้าบอกความจริงไปล่ะ？บอกว่าวิญญาณของเธอมาจากอีกภพหนึ่งเหรอ？

หากบอกไปแล้ว กลัวว่าเขาจะยิ่งไม่เชื่อกว่าเดิมอีก

“พูดมา！”ความอดทนของโม่จื่อฟงเกือบถึงขีดสุด

บทที่ 38 โฉมหน้าของหญิงอารมณ์ร้าย

โม่จื่อฟงแค่นเสียง ยื่นมือไปผลักนางลงจากหลังม้า

หลินซีนเยียนลงมาแล้วเดินโซเซไป 2 ก้าวกว่าจะยืนอย่างมั่นคงได้ จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปสำรวจรอยแผลบนร่างของอี้เซิงอย่างระมัดระวังโดยไม่สนใจตนเอง“ใครกันที่ทำร้ายเจ้า?”

อี้เซิงมองไปยังโม่จื่อฟงด้วยสายตาที่เม

บทที่ 39 ในที่สุดก็กลับเมืองหลวง

หลินซีนเยียนถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว เธอถอยหลังจนชนกับขอบเตียงที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นเธอก็นั่งลงบนเตียง“ท่าน ท่านอ๋อง ข้ามีระดูจริงๆ”

“อืม ให้เปิ่นหวางดู”เสียงของโม่จื่อฟงดังมาจากบนหัวของเธอ โลกที่นางได้อยู่ สักพักก็ได้ก็จมลงสู่ความมืดมิด

แสง