บทที่348เพื่อนร่วมงาน

“เอามาให้ข้าดูหลังจากนั้นพวกเราค่อยมาเจรจาร่วมมือกันต่อมิฉะนั้นก็แยกกันไปเถอะสำหรับตัวข้าไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้ว”หลินซีนเยียนยื่นมือแบมือรอให้หลี่ห่ายส่งกระดาษหนังแกะนั้นกลับมา

สีหน้าหลี่ห่ายเปลี่ยนไปหัวคิ้วทั้งสองข้างกองซ้อนกันจนกลายเป็นยอดเขาสูงสายตาเขาแฝงและสื่อเ

บทที่349เหตุการณ์กลางน้ำ

หลังจากนางกระโดดน้ำไปแล้วหลี่ห่ายถึงกังวลมองไปทางหลี่อวี๋นซ่านปากกลับพูดโทษหลินซีนเยียน“นางผู้หญิงคนนี้ช่างเจ้าเล่ห์เสียจริง!ฉีกหน้าแล้วก็หนีไปแล้วตอนแรกข้ายังคิดจะแย่งมุกหนีน้ำมาให้เจ้า!”

“นางหาใช่คนเช่นนั้นไม่”หลี่อวี๋นซ่านขมวดคิ้วพูดประโยคนี้ออกมา

“ไม่ใช่

บทที่350ให้ความพอใจ

หลี่อวี๋นซ่านเอาหัวเข้าใกล้บนหน้าอกนางแม้ร่างกายจะอ่อนแอแต่หูไวตาไวได้ยินทุกคำพูดของนางรู้สึกถึงความร้อนแผ่มาจากร่างกายนางเขาถึงกับหวังให้เวลาหยุดไว้ตรงนี้

“เจ้ายืนขึ้นมาได้หรือไม่?”แต่น่าเสียดายคำถามหลินซีนเยียนทำลายฝันของเขานางค่อยๆผลักเขาออก

แววตาหลี่อวี๋นซ่าน