บทที่318พูดตามลำพัง

สายตาของหลี่อวิ๋นซ่านเหมือนมีดที่ปักบนใบหน้าของหัวหน้าโรงงานชั่วครู่หนึ่งหัวหน้าโรงงานรู้สึกเหมือนตายแล้วจริงๆ

มีแต่หัวหน้าโรงงานเท่านั้นที่กลัวแต่หลินซีนเยียนไม่กลัวให้เหล่าหลิวช่วยลากหีบหันหลังแล้วจากไปยังไม่ลืมที่จะขอบคุณหัวหน้าโรงงาน

หลี่อวิ๋นซ่านอยากจะรั้งไว

บทที่319พานางกลับไป

ในห้องถูกจัดเก็บอย่างสะอาดเรียบร้อยเตียงนอนก็เพิ่งปูเสร็จใหม่ๆแม้กระทั่งมุมก็ถูกซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ

โม่จื่อเฟิ่งอุ้มหลินซีนเยียนทิ้งตัวลงบนเตียงพร้อมกันแล้วกัดบนก้มขาวๆของนางทำให้หลินซีนเยียนอุทานอย่าง“ท่านอ๋องท่านกอดข้าต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ไม่กลัวว่าพวกเขาจะคิดว่าท่

บทที่320ไปพบหมอ

หลังเที่ยงดวงตะวันออกมาอีกครั้งในฤดูหนาวนี้ให้รู้สึกมีกลิ่นอายของหล่านหยางหง

ถูกโม่จื่อเฟิงพับกลับไปกลับมานานขนาดนี้หลินซีนเยียนเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆเพิ่งลุกจากเตียงสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จก็ได้ยินเหล่าหลิวเอะอะโวยวายอยู่ด้านนอกประตู“น้องหลินข้าเหล่าหิวมาช่วยเจ้าแล้ว!ก็