บทที่ 31 ดอกไม้ร่วงโรย

ภายในกล่องลับเป็นแผ่นหนังแกะขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือแผ่นหนึ่ง บนแผ่นหนังนั้นวาดลายเส้นแปลกๆ ราวกับยังไม่สมบูรณ์ จึงดูไม่ออกว่าเป็นรูปอะไรกันแน่ หากคนอื่นได้ของสิ่งนี้ไป จะให้พยายามมากแค่ไหนก็มองไม่ออกและไม่รู้ถึงความสำคัญของสิ่งนี้เป็นอย่างแน่

แต่ทว่า หลินซีนเยีย

บทที่ 32 ประทานให้เจ้าทาน

หลายคนรู้ว่าในห้องกำลังเกิดเรื่องอะไรขึ้นจึงหลีกเลี่ยงที่จะเข้าไปในลานบ้าน แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาอาหารเย็น แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวน

ช่วงเวลาการกอดรัดฟัดเหวี่ยงได้จบลง หลินซีนเยียนนอนแผ่อยู่บนเตียง ความเจ็บแสบจากด้านหลังที่ส่งผ่านมา เธอไม่ต้องดูก็พอจะรู้ว่า

บทที่ 33 การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน

แผ่นหลังของนางได้ตราตรึงอยู่ในดวงตาของโม่จื่อฟง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้หายไปภายในชั่วพริบตา

สีหน้าของโม่จื่อฟงเคร่งขรึมลง มือที่จับตะเกียบอยู่ก็วางลง สายตาเย็นชาของเขามองไปยังหลินซีนเยียนที่เดินลงบันไดไปอย่างไม่ลังเล บทที่เงาของนางหายไป เขาอดไม่ได้ที