บทที่ 300 มารหัวใจ

“หุบปาก! ทำผิดแล้วยังไม่รู้จักสำนึก!” หัวหน้าโรงผลิตตะโกนกร้าวอย่างร้าวใจ เนื้อเสียงดังลั่น ราวกับจงใจแผดเสียงให้ฝูงชนได้ยิน เขาเริ่มชี้กราดไปยังเหล่าองครักษ์หลายนายพลางกล่าว “ลากเอาตัวช่างฝีมือทั้งสองนี่ออกไปโบยห้าสิบที! ป่าวประกาศแก่ช่างในโรงผลิตทุกนาย ต่อไปนี้ใครยังกล้าไ

บทที่ 301 วินาทีเป็นตาย

“ปิงปู้ซื่อหลัง บรรยากาศในกระทรวงของพวกเจ้าไยจึงสับสนอลหม่านเยี่ยงนี้” ยามที่คนทั้งหมดกำลังตกอยู่ในภวังค์อึ้งค้าง โม่จื่อเฟิงอู่เซวียนอ๋องที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็เอ่ยปากอย่างเย็นเยียบ แต่ว่ากลับมิใช่วาจาที่เอ่ยกับฝูงชนทั้งมวล ทว่าเป็นคนที่เดินตามหลังเขามา

ฝูงชนพินิจถ

บทที่ 302 เพื่อเจ้าจึงมา

สีหน้าของหลี่อวิ๋นซ่านปั้นยากถึงขีดสุด มองตามโม่จื่อเฟิงด้วยสายตาอาฆาต ราวกับไม่ได้สังเกตถึงสัญญาณมือของหัวหน้าโรงผลิต กระทั่งหลินซีนเยียนถอนหายใจหนึ่งเฮือกเดินมายังข้างกายของเขา พลางกล่าว “พวกเราออกไปก่อนเถิด” อยู่นี่ต่อก็ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอันใดขึ้น

ประจันหน้าก