บทที่ 291 เขามาแล้ว

รอกระทั่งบทที่หลินซีนเยียนกลับห้องเตรียมจะพักผ่อนอีกครั้ง พลันพบว่าเงาคนตะคุ่มนั่งอยู่ข้างเตียงในห้อง นางตกใจแตกตื่นกำลังจะกู่ร้อง กลับได้ยินเสียงหนึ่งอันแสนคุ้นเคย

“เป็นข้าเอง” น้ำเสียงของโม่จื่อเฟิงในยามวิกาลฟังแล้วยะเยือกเย็น โดยเฉพาะบัดนี้อารมณ์ของเขาเสมือนไม่คงที่

บทที่ 292 ตระกูลเจ้านายที่อยู่เบื้องหลัง

“เคย...เคยได้ยินสิ ศาลาความลับแห่งสวรรค์ที่ชื่อเสียงเกรียงไกร จะไม่เคยได้ยินอย่างไรกัน ข้าไม่ใช่แค่เคยได้ยิน ซ้ำยังรู้อีกว่าเจ้าสำนักของศาลาความลับแห่งสวรรค์มีนามว่าอวิ๋นเทียนซี เขามีบุตรธิดาคู่หนึ่งแต่ละคนชื่ออวิ๋นเทียนชิงและอวิ๋นเทียนจือ” หลินซีนเยียนยิ้

บทที่ 293 เซียวต้าเจีย

ไม่กี่คนที่นำกล่องมามองหน้าอีกฝ่ายไปมา ล้วนกระตุกมุมปากอย่างอดไม่ได้ นี่เห็นได้ชัดว่ากล้ามเนื้อมือของท่านคร้ามใหญ่จึงสามารถโยนได้ไกลเพียงนี้ ไม่เห็นหรือว่าทั้งกล่องปืนยาวนี้พวกเขาต้องใช้จำนวนคนตั้งห้าคนจึงจะแบกมาได้ ความหนักของปืนยาวแต่ละกระบอกก็ไม่ต่ำกว่าห้ากิโลกระมัง