บทที่ 279 พิลึกพิลั่น

“ไม่รู้ตัวว่ารัก แต่ยิ่งรักยิ่งกลับถลำลึก”

ในห้องอักษรเหลือเพียงโม่จื่อเฟิงคนเดียว ในที่สุดเขาก็ยิ้มตรงมุมปากได้อย่างไม่เกรงใจ พึมพำประโยคนี้แผ่วเบา ปลายนิ้วลูบบนกระดาษแผ่นนั้นไม่หยุดหย่อน น่าเสียดาย บนกระดาษแผ่นนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเลือด ตัวอักษรเลือนลาง สำหรับคนที่

บทที่ 280 อาวุธที่ทำให้คนอกสั่นขวัญหนี

ทว่า โม่จื่อยี่ก็ไม่ได้คิดจะเอาเรื่องนี้ เอ่ย “ เช่นนั้นเจ้าให้คนปิดประตูทำไม รีบไปหารถม้า พวกเราจะได้หานาง..... ”

คำพูดลงท้ายยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย เพียงรู้สึกว่าร่างกายลอยขึ้นอยู่เหนืออากาศ แล้วทะยานออกไปนอกหน้าต่างในพริบตาเดียว เมื่อรอให้เขาได้ต

บทที่ 281 อบใจอุ่นปอด

เมื่อเทียบกับของมีคมอย่างใบมีดพวกนั้นแล้ว แส้ยาวเส้นนี้ไม่ด้อยไปว่าเลย อีกทั้งยังคมกริบมากหลายเท่า

โม่จื่อยี่ยากที่จะนั่งยองตัวแล้วอุ้มเสาเข็มไม้ที่หักขึ้นมาดู เดิมคิดว่าเป็นเพียงรอยไม่ลึกมากเส้นหนึ่ง คิดไม่ถึงว่ามันจะตัดไปทั้งท่อน! มันอยู่เหนือความคาดหมายยิ่งนัก