บทที่ 272 ไม่อ่อนข้อให้เด็ดขาด

กุ้ยมามาลากแขนของหลินซีนเยียนตามเข้าไป ทั้งสามย่ำมือย่ำเท้ามาถึงยังภายในสวน ด้านหน้าหลักของสวนเป็นห้องนอนหนึ่งห้อง ประตูห้องนอนปิดอยู่ หน้าต่างก็ปิดสนิท แต่เสียงเทียนส่องสว่างรำไร สามารถมองเห็นเงาคนเคลื่อนไหวตรงบานหน้าต่างได้เลือนลาง

หัวใจของหลินซีนเยียน เต้นร

บทที่ 273 กล้าแตะต้องผู้ชายของข้าข้าจะฆ่าเจ้า

ยิ่งช่วงเวลาที่อยากทำให้คนบ้าคลั่ง ก็ยิ่งต้องควบคุมอารมณ์ของตนเอง หากว่าถูกเพลิงโทสะโชติช่วงในดวงเนตร ยิ่งทำให้ศัตรูมีชัยอย่างง่ายดาย

หลินซีนเยียนนึกอยากจะร่วมเส้นทางล่มจมย่อยยับกับอวิ๋นเสี่ยวยิงยิ่งนัก ทว่า จ้องมองไปยังใบหน้าของโม่จื่อเฟิง นางก

บทที่ 274 วิกฤตที่ยากจะพ้นผ่าน

ฝน ฉับพลันก็เทลงมาในบัดนั้น

เดิมทีดูแผ่นฟ้าที่ทมิฬสลัวก็รับรู้ได้ว่าฝนจะตก ทว่ายามที่ฝนห่าใหญ่นี้เทลงมาอย่างฉับไวยังทำให้คนเกือบหาทางหนีทีไล่ไม่ทัน หยาดฝนไหลตามชายคาห้องร่วงหล่นลง ประดุจดั่งสายป่านที่ทักถอต่อกันเส้นแล้วเส้นเล่า ทำให้ห้องทั้งห้องล้วนตกอยู่ในโลก