บทที่ 257 อู๋จิ้นที่น่าสงสาร

โม่จื่อเฟิงกลับมองเธออย่างเย็นชา ซ้ำยังไม่มีกะจิตกะใจยื่นมือไปพยุงเธอ “ ลุกขึ้นมา”

บทที่เขาใช้สายตาเย็นชาอย่างนี้จ้องมองเธอ เธอกลับความรู้สึกว่าความเจ็บปวดมันส่งไปไม่ถึงข้อเท้า เพราะว่าส่วนที่อยู่ในใจสักแห่งมันก็เจ็บปวดเหมือนกัน

เดิมไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้

บทที่ 258 สารภาพรักครั้งแรก

“ ตู้ม! ”

บทที่หลินซีนเยียนพูดออกมา ดวงตาของโม่จื่อเฟิงพลันเปลี่ยนเป็นสีดำ ราวกับกลายร่างเป็นปีศาจตนหนึ่ง ยามที่เขารู้สึกทรมาน ดังนั้นจึงอยากจะใช้พลังของตนเองไปทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในที่แห่งนี้

หมัดของเขาชกไปยังบนราวเหล็กที่อยู่ด้านหลังของหลินซีนเ

บทที่ 259 ครอบครัว

“ ระ รักข้า?” โม่จื่อเฟิงผู้สูงส่ง เคร่งขรึมและโอหัง กลับพูดติดอ่างแล้ว

หลินซีนเยียนขบฟันพยักหน้า เผชิญกับสายตาที่เฉียบคมของเขา ไม่ถอยหลบหนีไปไหน “ ใช่ หลงรักเจ้าแล้ว แม้ว่าตอนแรก ข้าจะคิดว่าเจ้าเป็นวิกลจริต แต่ตอนนี้ ข้ารู้ว่าข้ารักเจ้ามาน้อยแล้วจริงๆ ”

ถ้าจะย