บทที่ 212 สงครามยามแสก

หลินซีนเยียนถูกเขามองเสียจนอึดอัดไปหมด ทำได้เพียงเปล่งเสียงพูด “ฝ่าบาท หากท่านยังคงมองอยู่เช่นนี้ ข้า...ข้าคงเหนียมอาย”

“มิได้กำลังมองเจ้าเสียหน่อย” โม่จื่อเฟิงกล่าวประโยคนี้ย่างเย็นยะเยือก “ข้าแค่โปรดจะมองลูกของข้า ทำไมรึ”

เอาเถิด....แต่ว่าท่านจะมองอย่างถี่ถ้

บทที่ 213 พบพระพักตร์ฮ่องเต้ครั้งแรก

วังจักรพรรดิช่างวิลิศมาหรากว่าที่หลินซีนเยียนจินตนาการภาพเอาไว้เสียจริงๆ เกวียนม้าควบปุเลงกว่าจะเข้าเขตราชฐานวังหลังตำหนักยงเหอก็คล้อยยามจิบชา ใต้สถานการณ์ปกติ พื้นที่เขตวังหลังมิอนุญาตให้บุรุษล้ำเข้าไป เพียงแต่ครั้งนี้เนื่องจากคนสำคัญมิใช่อู่เซวียนอ๋องแต่เป

บทที่ 214 จินมู่อยากแต่งภริยาแล้ว

ผู้สนองโอษฐ์ของฮองเอา หลินซีนเยียนมองไปทางโม่จื่อเฟิง ราวกับเขาเดาความกังขาของนางออก จึงหัวเราะพลางเอ่ย “ผู้สนองโอษฐ์ของฮองเฮาหาใช่ครอบครัวธรรมดาไม่ เจ้าคงเคยได้ยินแม่ทัพใหญ่เว่ยจวิ้นน”

“ชื่อเสียงเรียงนามของแม่ทัพใหญ่เว้ย ข้าย่อมเคยได้ยินเป็นธรรมดา แม่ทัพ