บทที่ 168 การดูถูกของพลทหาร

กลุ่มคนต่างหยุดฝีเท้าด้วยความสงสัย

“ท่านอ๋อง สถานการณ์ในหุบเขาไม่แน่ชัด ปัจจุบันพวกเขาหลงเหลือพลม้าอยู่ไม่กี่สิบ หรือไม่ท่านพาคนจำนวนหนึ่งรออยู่ปากเขา ข้าน้อยจะนำคนเข้าไปสำรวจดู” หนึ่งในพลทหารของกองอุทัยรีบทูลข้อเสนอแนะแด่โม่จื่อเฟิง

โม่จื่อเฟิงมุ่น

บทที่169ซุ่มโจมตี

เนื่องจากมีทหารสิบนายดังนั้นหัวหน้าแซ่โจวจึงแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่มห้าคนเป็นกลุ่มที่เหลือเอาไว้เฝ้ายามอีกห้าคนที่นั่งล้อมกองไฟไปหยิบเอาเสบียงอาหารแห้งที่นำตัดตัวมาได้ดื่มเหล้าขาวพวกเขาก็ถือว่าจัดการปัญหาอาหารเที่ยงเรียบร้อยแล้ว

หลินซินเยียนเหลือบมองไปทางคนพวกนั้นหนึ่งแวบ

บทที่170โอกาส

ที่แท้ก็เป็นพวกวิปลาสราวกับว่าเขาชอบที่จะเห็นเหยื่อของตนดิ้นรนทรมานก่อนสิ้นลมหายใจ

หลินซินเยียนมองไปรอบๆปราศจากผู้คนแม้แต่คนเดียวก็ไม่มีไร้แววของเหล่าพลทหารที่จะมาช่วยชีวิตนางและไม่มีการปรากฏแบบทันควันของโม่จื่อเฟิง

“ข้าเลือกที่จะปลิดชีพตัวเอง”หลินซินเยียนกัดฟันเ