บทที่ 16

แม่ผู้น่าสงสาร แต่เขาผู้น่ารังเกียจ

“ไม่ดื่มแล้ว ไม่ดื่มแล้ว ดื่มจนอิ่นแล้ว”เพื่อยืนยันคำพูดของตนเอง นางจึงเรอออกมาอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ ลุกขึ้นยืนอย่างเก้ๆ กังๆ จากนั้นก็เดินออกมาจากโรงน้ำชา

นางเอกที่เดินทางข้ามภพมา มีเพียงนางคนเดียวที่จนถึงขนาดดื่มน้ำชาแทนข้าว

บทที่ 17

บทที่17 ไม่มีทางเลือก

เมื่อชายหนุ่มสวมชุดผ้าฝ้าย ไม่เห็นมีใครเสนอราคาอีก จึงรีบตกลงขายให้กับชายแก่อย่างดีอกดีใจ ชายแก่ส่งสัญญาให้คนติดตามส่งเงินให้กับชายหนุ่มสวมชุดผ้าฝ้ายทันที

ชายหนุ่มสวมชุดผ้าฝ้ายยิ้มจนตัวบิดไปบิดมา หลังจากรับรับเงินก็หยิบโซ่เหล็กที่อยู่ข้างๆ และเปิดกรง

บทที่ 18

บทที่18 อารมณ์รุนแรงเป็นบางครั้ง

“บ่าวไม่ได้หนี บ่าวแค่คิดถึงท่าน เลยออกมาตามหาท่าน”หลินซีนเยียนรู้สึกเสี่ยวสันหลัง เริ่มมีเหงื่อออก ใบหน้าของนางยังคงยิ้มไม่หุบ แต่ในหัวกำลังคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้อย่างสุดชีวิต

“บ่าว...”โม่จื่อฟงยิ้มอย่างดีใจ“ที่แท้เจ้าย