บทที่ 150 การมาเยือนของเขา

หลี่ถิงไม่เห็นว่ามีใครขัดจังหวะพูดของตัวเองเลยคิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่าเพราะว่าทุกคนตะลึง แต่อู๋อี้นั้นไม่รู้ว่าเพราะตะลึงหรือโกรธ เขาไม่พูดอะไรออกมาเลย

“บุคลิกของเขานั้นก็ไม่เป็นอย่างไรหรอก พ่อของข้านะ ก่อนหน้านี้

บทที่ 151 รีบทำเวลา

เธอคิดว่า ความเงียบของเธอจะทำให้เขาโกรธเคือง แม้ภายใจของเธอจะแหลกสลายราวกับเศษแก้วที่แตกละเอียดแล้ว แต่เธอก็บอกตนเองว่าไม่สนใจ

แต่ว่า โม่จื่อเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็กอดเธอแน่นกว่าเดิม “ เปิ่นหวางรู้ว่าเจ้าไม่เชื่อ! แม้แต่เปิ่นหวางเองก็ไม่คิดว่าวันนี้ สุราท

บทที่ 152 เตรียมหนี

คำพูดของหลินซีนเยียน อู๋อี้ย่อมเข้าใจเป็นอย่างดีว่า ชีวิตคนเราไม่สามารถมีชีวิตอยู่เพื่อตนเอง การเกิดมาเป็นคนนั้นก็เพื่อมีชีวิตอยู่เพื่อคนที่เราเป็นห่วง คนอยู่ข้างๆเรา ไม่ว่าอะไรก็มักจะเลือกทำในสิ่งที่ไม่สามารถเลือกได้

บางที นี่อาจจะเป็นความแตกต่างระหว่างคนกับสัตว