บทที่ 119 คนที่เจ้าชอบคือเขาหรือ

เงาของต้นไม้พลิ้วไหวไปมา กลิ่นจางๆของต้นอ่อนได้ส่งผ่านมาเป็นครั้งคราว ภายใต้กลิ่นนี้ก็ได้ผสมผสานกับเสียงลมหายใจที่คลุมเครือใต้ต้นไม้ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความยั่วยวนมากยิ่งขึ้น

หลินซีนเยียนหรี่ตาลงในฉับพลัน

เธออยากจะตบหน้าโม่จื่อเฟิงสักฉาดหนึ

บทที่ 120 การเอาใจใส่ของผู้ชาย

หลินซีนเยียนชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเบิกตาโพลงด้วยความแปลกใจ “อาจารย์ ข้าไม่ได้ชอบเขา ตอนนี้ข้าอยากจะตั้งใจร่ำเรียนกับท่าน ยังไม่อยากยุ่งเรื่องรักๆใคร่ๆ ”

“งั้นหรือ?” ท่านเยว่มองเธออย่างหวาดระแวง ราวกับต้องการมองเห็นอะไรจากใบหน้าของนาง หลินซีนเยียนเริ่มทนสายต

บทที่ 121 ความโกรธจากโม่จื่อเฟิง

"หยุนชิงน้อยตั้งใจที่จะหวังดีกับเจ้า เป็นเรื่องดีที่หลายๆคนก็ไม่กล้าจะนึก เจ้ากลับทำปฏิเสธทำให้หยุนชิงน้อยต้องอับอาย ถ้าไม่ให้เจ้าลิ้มรสความทุกข์ทรมานเสียบ้าง เจ้าก็คงจะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!" เมื่อได้ยินคำหยิ่งผยองของเขา จึงยิ่งโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

“อย่