บทที่ 34

แผ่นหลังของเฉิงรุ่ยปวดไปหมด แข็งจนเหมือนกับท่อนไม้ “...”

เซี่ยหลิงหลิงยังคงไม่รู้สึกตัว เธอเลื้อยไปพิงที่ร่างของเฉิงรุ่ยอย่างอ่อนปวกเปียกเหมือนกันเถาองุ่น ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย เธอมุดเข้าไปคลอเคลียอยู่ในอ้อมอกของเฉิงรุ่ย

ใบหน้าเล็กๆที่เหมือนไข่แดง ราวกับใบหน้าขาวนวล

บทที่ 35

ชื่อจริงๆของม้าไป๋หลงคือไป๋หลง ข้อความเสียงที่ส่งมาให้เซี่ยหลิงหลิงหวานหยาดเยิ้มมาก ดูไม่เหมือนกับคนที่เล่นเกมตลอดทั้งวัน

เธอกล่าวทักทายอย่างดีใจพร้อมนัดเวลากับสถานที่ที่จะนัดเจอกับเซี่ยหลิงหลิง

มีผู้เล่นจำนวนมากในแก๊งค์ในเมืองเดียวกันโดยไม่คาดคิด ไม่นึกเลยว่าม้าไป๋หลงกับเซี

บทที่ 36

เซี่ยหลิงหลิงค้นหามือถือทุกซอกทุกมุมแต่ก็ไม่เจอ แต่ตอนนั้นก็ไม่มีวี่แววของเฉิ่งรุ่ยเลย

จะว่าไป ช่วงนี้ตอนกลางดึกเธอมันจะได้ยินเสียงกรอบๆแกลบๆ น่าจะเป็นเสียงหนูในบ้าน พอคิดได้ดังนี้ เซี่ยหลิงหลิงก็รีบเปิดแฟลชของมือถือ เพื่อเลี่ยงไม้ให้เดินเตะของในห้องที่เห็นเป็นเงาดำๆ

ในขณะ