บทที่ 21

เซี่ยหลิงหลิงไม่ได้ตั้งใจที่จะเมินเฉิงรุ่ย แต่เป็นเพราะเดิมทีนั้นเธอไม่ได้มองว่าจะเอาเฉิงรุ่ยมาเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่จะไปเที่ยวด้วย

เธอคิดแล้วคิดอีก ตัวเองก็ไม่มีเพื่อน เหงาและโดดเดี่ยวมาก ตอนแรกก็คิดอยากจะขายตั๋วไป แต่เพราะทริปสามวันสามารถพาไปได้เพียงสมาชิกในครอบครัวเท่านั้น และย

บทที่ 22

เซี่ยหลิงหลิงได้นั่งชั้นเฟิร์สคลาสเป็นครั้งแรก พอขึ้นเครื่องบิน ก็เริ่มมองไปยังรอบๆอย่างตื่นเต้นดีใจ

เฉิงรุ่ยมองเธอเหมือนคุณยายหลิวเฉียงตงที่เดินเข้าไปในแกรนด์วิวการ์เด้น ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมเซี่ยหลิงหลิงถึงดีใจแบบนี้ แต่อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นตามไปด้วย

เซี่ยหลิงหลิงพูดออกม

บทที่ 23

ใบหน้าของเซี่ยหลิงหลิงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ในตอนนั้นลมที่พัดมาก็เริ่มหนาวเย็นแล้ว เธอจึงล้มเลิกหยุดแผนที่จะถ่ายรูปสวยๆ ลงกลางคัน เธอเอาเสื้อคลุมกลับมาสวมทับ แล้วตัดสินใจกลับไปกินข้าวเย็น

เธอเดินไปอย่างโกรธเคือง เฉิงรุ่ยถูกลืมไว้อยู่ข้างหลัง ผ่านไปไม่นาน เฉิงรุ่ยที่อยู่ข้างห