บทที่ 189(ตอนพิเศษ)

ถึงเวลานี้ เด็กชายตัวเล็กที่อยู่ด้านหลังก็ร้องไห้ออกมา ชี้ไปที่เฉิงลื่อตัว : “ฉันก็ต้องการอันนี้!”

“ขอโทษค่ะ เหลือแค่ชิ้นสุดท้าย อยากินต้องมาพรุ่งนี้นะคะ”

เด็กชายตัวเล็กกว่าเฉิงลื่อตัวเล็กน้อย ไม่ฟัง นั่งลงบนพื้นร้องไห้ ทำให้พ่อแม่ไม่รู้จะทำอย่

บทที่ 190(ตอนพิเศษ)

หิมะตกหนักตกลงบนผืนป่าเหล็กนี้ ชั่วพริบตาที่เซี่ยหลิงหลิงดึงม่านเปิด หิมะสีขาวโพลนก็บาดตาทำให้เธอหรี่ตาโดยอัตโนมัติ รู้สึกไม่สบายจึงขยี้ๆ : “นึกไม่ถึงว่าหิมะจะตก”

เธอเพิ่งจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก็อกๆในห้องรับแขก เป็นไปตามนั้น เฉิงลื่อตัวเคาะประตูแล้