บทที่ 146

เสี่ยวฟั่นไม่มีเหตุผลที่จะรั้งพวกเขาไว้ เขายิ้มน้อยๆต่อหน้าทุกคนแล้วพูดว่า: "วันนี้เป็นพิธีฌาปนกิจขอให้ทุกคนระลึกถึงผู้เสียชีวิตเป็นหลัก ส่วนเรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคุยกัน"

"แกมันเป็นคนยังไงเนี่ย ถึงมารั้งให้พวกเราอยู่ที่นี่"

"ก็ไม่เป็นคนยังไงหรอกครับ แน่นอนว่า" เสี่ยวฟั่นขยับแว

บทที่ 147

เซี่ยหลิงหลิงยังคงฉุนกลับไปอีกหลายประโยค ฮู้ตเสื้อของเธอถูกคว้าไว้และดึงมาด้านหลัง เซี่ยหลิงหลิงถอยหลังไปอยู่หลังเฉิงรุ่ยอัตโนมัติ

พริกเม็ดน้อยที่ยังขู่ฟ่อเมื่อกี้กลายเป็นแกะน้อยไร้ทางสู้ทันที

เฉิงรุ่ยกันเธอไว้ข้างหลังเพื่อปกป้องเธอ

ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ สายตาก็

บทที่ 148

คุณพ่อเฉิงเสียชีวิตแล้วเหลือไว้แต่คฤหาสน์หลังหนึ่ง

คฤหาสน์มี 2 ชั้น ดูจากข้างนอกเข้ามาค่อนข้างเก่า สีผนังลอก กระเบื้องเริ่มเหลือง ดอกไม้พืชที่ปลูกไว้ขึ้นอย่างรกรุงรัง แต่ก็สังเกตได้ว่าเคยผ่านการตัดแต่งมาจางๆ

วันต่อมา เฉิงรุ่ยไปเก็บของจากคฤหาสน์หลังนั้นออกมา เซี่ยหลิงหลิงก็ทำ