บทที่ 144

ในขณะเดียวกัน เซี่ยหลิงหลิงนอนบนเตียงของตัวเองอยู่

นอนคนเดียวบนเตียงกว้างนี่สบายจริงๆ ถึงแม้ว่าไม่มีเฉิงรุ่ยก็เหมือนขาดอะไรบางอย่าง แต่ในไม่ช้าเธอก็หลับลงรวดเร็วอย่างสบายอารมณ์

ในความฝันเซี่ยหลิงหลิงฝันถึงเฉิงรุ่ยขดตัวอยู่มุมห้องเรียกเธอด้วยความเวทนา เดิมทีเธอก็ไม่ได้มีอะไรต

บทที่ 145

พอได้ยินข่าวปุ๊บเซี่ยหลิงหลิงก็หันไปมองเฉิงรุ่ยอย่างอัตโนมัติ

เขาจับซองช็อกโกแลต Mylikes แน่น ตอนที่รับสายมือเขาสั่นจนเม็ดช็อกโกแลต Mylikes ร่วงลงมากระทบพื้นเข้ากับจังหวะที่ได้ยินเสียงของเสี่ยวฟั่นอย่างน่าประหลาดราวกับเป็นมุขกลกของละครเวทีในฉากเศร้า

เฉิงรุ่ยช็อคไปชั่วขณะ สีห

บทที่ 146

เสี่ยวฟั่นไม่มีเหตุผลที่จะรั้งพวกเขาไว้ เขายิ้มน้อยๆต่อหน้าทุกคนแล้วพูดว่า: "วันนี้เป็นพิธีฌาปนกิจขอให้ทุกคนระลึกถึงผู้เสียชีวิตเป็นหลัก ส่วนเรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคุยกัน"

"แกมันเป็นคนยังไงเนี่ย ถึงมารั้งให้พวกเราอยู่ที่นี่"

"ก็ไม่เป็นคนยังไงหรอกครับ แน่นอนว่า" เสี่ยวฟั่นขยับแว