บทที่ 66 เจ้าเป็นลูกข้าจริงหรือ?

หลี่ซูผิงและหลินเสี่ยวอวี้กำลังกินอาหารเช้าอยู่ เมื่อกลุ่มของหลินหย่งเหนียนก็มาถึง

ประตูเปิดแง้มอยู่ หลินเจี้ยนซื่อผลักประตูเข้ามาตรง ๆ คนมากมายเบียดเสียดกันจนห้องเล็ก ๆ ของหลี่ซูผิงแน่นขนัด

บนโต๊ะอาหารมีแพนเค้กเนื้อทาซามิและข้าวต้มกระดูกหมูกับเผือก

แพนเค้กเป็นข

บทที่ 67 ท่าลงดาบสิบแปด แต่ละดาบดังสนั่น

หลี่ซูผิงหัวเราะเยาะ "ข้าดูถูกครอบครัวพวกเจ้าจริง ๆ คนแก่สองคน คนหนึ่งไร้คุณธรรม อีกคนโลภและเห็นแก่ได้"

"ลูกสาวปากร้าย ขี้เกียจ ตะกละ ไม่เคารพผู้ใหญ่ ลูกชายขโมยไก่ขโมยหมา ทำแต่เรื่องเลวร้าย ครอบครัวพวกเจ้ามีอะไรให้คนนับถือบ้าง?"

"เจ้า..." หยางเหมยเฟิงโกรธ

บทที่ 68 ฉันได้ทบทวนแล้ว ที่ผ่านมาฉันดีกับพวกแกเกินไป ตีพวกแกน้อยเกินไป

จางเจียวอดไม่ได้ที่จะพูดแทนสามี "แม่ กั๋วต้งไม่ได้เลวร้ายเท่าลูกรองนะ เขาไม่ได้ทำให้แม่ต้องคุกเข่าขอโทษใครเพื่อแต่งงาน"

แม้หลินเจี้ยนซื่อจะเป็นคนอกตัญญู แต่กั๋วต้งของเธอไม่ใช่แน่นอน

หลี่ซูผิงหัวเราะเยาะ จริงอยู่ที่หลินกั๋วต้