บทที่ 456

เลือดของฉันไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเธอ

"เสี่ยวเย่... เสี่ยวเย่..."

แต่เสียงนั้นไม่เคยยอมแพ้ ยังคงเรียกชื่อเขาไม่หยุด

เขาพบว่าตัวเองคงลืมบางอย่างไป

เขาพยายามนึก นึกแล้วนึกอีก จนในที่สุดก็นึกออก

เขาไม่ใช่เด็กที่ไม่มีแม่ เขามีแม่ แม่ของเขาคือป้าหลี้ หลี่ซูผิง ที่รับเขาเป็นลูกบุญธรรม

เขายั

บทที่ 457

สุดท้ายก็เพราะหลี่ซูผิง

เจิ้งซินเหม่ยพูดด้วยตาแดง: "ฉันรู้ว่าแม่ฉันผิดอย่างมหันต์ แต่จริงๆ แล้วพวกเราจะมองข้ามความสัมพันธ์กันมาหลายสิบปี ให้อภัยเธอสักครั้งไม่ได้เลยหรือ?"

หลี้เจิ้นเจิ้นสูดหายใจลึกๆ แล้วพูด: "ไม่ได้! ถ้าแม่เธอเคยใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ พวกเราอาจให้อภัยได้ แต่ตอนนี้เ

บทที่ 458

มีเงินทำไมจะไม่หา?

หลี่ซูผิงยกมือบังหน้าตัวเอง กู้เจิ้นหย่วนนี่อายุสี่สิบกว่าแล้ว ทำไมยังพูดอะไรที่ทำให้คนหน้าแดงแบบนี้ได้?

"เอ่อ ฉันต้มซุปไก่มาให้ ยังร้อนอยู่นะ ดื่มซุปเถอะ ดื่มซุป"

หลี่ซูผิงเปลี่ยนเรื่องพูด วางกระติกน้ำร้อนบนโต๊ะข้างเตียง เปิดฝา แล้วส่งช้อนกับกระติกให้กู้เจิ้นหย่วน