บทที่ 418

เป็นไปไม่ได้ที่จะมีความเข้าใจผิด

"อ๊า! กั๋วต้ง! กั๋วต้ง!" จางเจียวร้องเสียงแหลม

หลินกั๋วต้งถูกเตะจนงงงัน เขาไม่คิดว่าหลี้ป๋อเหยี่ยนจะลงมือ... หรือจะพูดให้ถูกคือลงเท้า!

หลินกั๋วต้งไม่คิดเลยว่าลุงที่สั่งให้ทหารยามปล่อยเขาเข้ามา จะทำร้ายเขา

หลี่เสี่ยวอวี้เห็นเช่นนั้นก็ด่าในใจว่า "สมน้ำ

บทที่ 419

หินตกถึงพื้น หมดหวังอย่างสิ้นเชิง

หลินกั๋วต้งกับจางเจียวกลัวไหม?

กลัว

แต่ถึงแม้จะกลัว พวกเขาก็ยังรู้สึกไม่ยอมแพ้อยู่บ้าง

ดังนั้นหลินกั๋วต้งที่ถูกตีจนหน้าบวม จึงมองไปที่คู่สามีภรรยาผู้เฒ่าตระกูลหลี้ด้วยท่าทางน่าสงสาร

"คุณปู่คุณย่าครับ ที่ผ่านมาผมผิดเอง ผม...ผมไม่กตัญญู"

คำว่า "ไม่กตัญญู

บทที่ 420

ชนกำแพงใต้จนเจ็บพอแล้ว ก็ควรจะหมดหวังได้แล้วนะ?

เมื่อจางเจียวกับหลินกั๋วต้งเปิดประตูพาจุ้นจุ้นเข้าบ้าน เฒ่าหลินกับแม่ของจางเจียวกำลังกินข้าวเที่ยงอยู่

เพราะพวกเขากับเด็กไม่อยู่ ตอนเที่ยงแม่ของจางเจียวจึงต้มบะหมี่กินเพียงนิดหน่อย

เมื่อเห็นสามคนเข้ามาแล้วปิดประตู แม่ของจางเจียวและเฒ่าหลิ