บทที่ 457 สุดท้ายก็เพราะหลี่ซูผิง

เจิ้งซินเหม่ยพูดด้วยตาแดง: "ฉันรู้ว่าแม่ฉันผิดอย่างมหันต์ แต่จริงๆ แล้วพวกเราจะมองข้ามความสัมพันธ์กันมาหลายสิบปี ให้อภัยเธอสักครั้งไม่ได้เลยหรือ?"

หลี้เจิ้นเจิ้นสูดหายใจลึกๆ แล้วพูด: "ไม่ได้! ถ้าแม่เธอเคยใช้เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ พวกเราอาจให้อภัยได้ แต่ตอนนี้เธอ

บทที่ 458 มีเงินทำไมจะไม่หา?

หลี่ซูผิงยกมือบังหน้าตัวเอง กู้เจิ้นหย่วนนี่อายุสี่สิบกว่าแล้ว ทำไมยังพูดอะไรที่ทำให้คนหน้าแดงแบบนี้ได้?

"เอ่อ ฉันต้มซุปไก่มาให้ ยังร้อนอยู่นะ ดื่มซุปเถอะ ดื่มซุป"

หลี่ซูผิงเปลี่ยนเรื่องพูด วางกระติกน้ำร้อนบนโต๊ะข้างเตียง เปิดฝา แล้วส่งช้อนกับกระติกให้กู้เจิ้นหย่วน

บทที่ 459 อาหารเป็นพิษหมู่

"จางเจียว จางเจียวอยู่ไหม?" แต่เช้าตรู่ มีคนยืนอยู่หน้าประตูบ้านเลขที่ 18 ตะโกนเรียกเสียงดัง

จางเจียวที่กำลังทำอาหารเช้าในครัว ได้ยินเสียงคนเรียกตัวเอง จึงเดินออกมาจากครัว

"ใครเรียกฉัน?"

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ที่ประตูพูด: "ทุกคนในครอบครัวทางบ้านเกิดของคุณเข้าโรงพยาบาลเมื่