บทที่ 377

- เจ้าไม่สามารถช่วยเหลือนางได้

หลี่ซูผิงยิ้มอย่างเขินอายพลางพูดว่า: "ฉันก็ว่าทำไมดูคุ้นตาจัง ขออภัยด้วย วันนั้นคนเยอะมาก ฉันอายุมากแล้ว ความจำก็ไม่ค่อยดี จำไม่ค่อยได้"

คังต้าเหวยส่ายหน้า: "วันนั้นคนเยอะจริงๆ ที่เจ้าจำฉันไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ ยินดีมากที่ได้พบสหายหยุนซูอีกครั้ง"

คังต้

บทที่ 378

- ต่อให้เจ้าเป็นบรรพบุรุษของนางก็ไม่ได้!

"เจ้าก็แจ้งสิ รีบแจ้งเลย" หลี่ซูผิงชี้ไปที่หลินหย่งเหนียน

"เจ้าจะฟ้องฉันข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา ฉันก็จะฟ้องเจ้าข้อหาใส่ร้าย ด่าทอ ทำร้ายลูกสาวฉัน และพยายามพาลูกสาวฉันออกจากโรงเรียนโดยไม่ได้รับความยินยอมจากฉันผู้ปกครองและไม่สนใจความต้องการของล

บทที่ 379

- เจ้าไม่ไว้ใจเด็กทุกคนโดยธรรมชาติ หรือแค่ไม่ไว้ใจลูกสาว?

หวางเหม่ยได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น ยื่นมือไปหยิบกุญแจมือที่เอว

หลินหย่งเหนียนโกรธจนหน้าแดง กัดฟันพูด: "นางก็เป็นลูกสาวฉัน ฉันด่านาง ตีนาง จะพานางไป จะนับเป็นการใส่ร้าย ทำร้ายร่างกาย พยายามลักพาตัวได้อย่างไร?"

หวางเหม