บทที่ 419 หินตกถึงพื้น หมดหวังอย่างสิ้นเชิง

หลินกั๋วต้งกับจางเจียวกลัวไหม?

กลัว

แต่ถึงแม้จะกลัว พวกเขาก็ยังรู้สึกไม่ยอมแพ้อยู่บ้าง

ดังนั้นหลินกั๋วต้งที่ถูกตีจนหน้าบวม จึงมองไปที่คู่สามีภรรยาผู้เฒ่าตระกูลหลี้ด้วยท่าทางน่าสงสาร

"คุณปู่คุณย่าครับ ที่ผ่านมาผมผิดเอง ผม...ผมไม่กตัญญู"

คำว่า "ไม่กตัญญู"

บทที่ 420 ชนกำแพงใต้จนเจ็บพอแล้ว ก็ควรจะหมดหวังได้แล้วนะ?

เมื่อจางเจียวกับหลินกั๋วต้งเปิดประตูพาจุ้นจุ้นเข้าบ้าน เฒ่าหลินกับแม่ของจางเจียวกำลังกินข้าวเที่ยงอยู่

เพราะพวกเขากับเด็กไม่อยู่ ตอนเที่ยงแม่ของจางเจียวจึงต้มบะหมี่กินเพียงนิดหน่อย

เมื่อเห็นสามคนเข้ามาแล้วปิดประตู แม่ของจางเจียวและเฒ่าหลินต

บทที่ 421 เป็นหวัดเพราะความเย็น

วันรุ่งขึ้น ที่บ้านตระกูลหลี้

หลี้เสี่ยวอวี้ล้างหน้าแต่งตัวเสร็จแล้ว สะพายกระเป๋านักเรียนลงบันได

"คุณปู่ คุณย่า คุณลุง อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

หลี้เสี่ยวอวี้แขวนกระเป๋าไว้ที่พนักเก้าอี้ แล้วทักทายผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร

พ่อเฒ่าหลี้และคนอื่นๆ ยิ้มพลางพยักหน้า

"อ้าว ป้