บทที่ 417 ฉันจะบอกให้ว่าควรทำอย่างไร

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."

เสียงเคาะประตูดังขึ้น พ่อเฒ่าหลี้ คุณย่าอวี้ หลี้ป๋อเหยี่ยน หลี่เจิ้นเจิ้น และหลี่เสี่ยวอวี้ที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก ต่างหันไปมองที่ประตูใหญ่พร้อมกัน

พี่หวังมองพวกเขาแวบหนึ่ง แล้วเดินไปเปิดประตู

หลินกั๋วต้งและจางเจียวที่อยู่หน้าประตูต่างตก

บทที่ 418 เป็นไปไม่ได้ที่จะมีความเข้าใจผิด

"อ๊า! กั๋วต้ง! กั๋วต้ง!" จางเจียวร้องเสียงแหลม

หลินกั๋วต้งถูกเตะจนงงงัน เขาไม่คิดว่าหลี้ป๋อเหยี่ยนจะลงมือ... หรือจะพูดให้ถูกคือลงเท้า!

หลินกั๋วต้งไม่คิดเลยว่าลุงที่สั่งให้ทหารยามปล่อยเขาเข้ามา จะทำร้ายเขา

หลี่เสี่ยวอวี้เห็นเช่นนั้นก็ด่าในใจว่า "สมน้ำหน

บทที่ 419 หินตกถึงพื้น หมดหวังอย่างสิ้นเชิง

หลินกั๋วต้งกับจางเจียวกลัวไหม?

กลัว

แต่ถึงแม้จะกลัว พวกเขาก็ยังรู้สึกไม่ยอมแพ้อยู่บ้าง

ดังนั้นหลินกั๋วต้งที่ถูกตีจนหน้าบวม จึงมองไปที่คู่สามีภรรยาผู้เฒ่าตระกูลหลี้ด้วยท่าทางน่าสงสาร

"คุณปู่คุณย่าครับ ที่ผ่านมาผมผิดเอง ผม...ผมไม่กตัญญู"

คำว่า "ไม่กตัญญู"