บทที่ 353

แกล้งทำไปทำไม

เจิ้งชิงชิงเกาหน้า "งั้นอาจจะเป็นฉันรู้สึกผิดไปมั้ง"

หลี้เสี่ยวอวี้กระซิบกับเจิ้งชิงชิง: "เธอไม่ได้รู้สึกผิด ข้อนี้ไม่ได้แก้แบบนี้จริงๆ"

เธอตั้งใจลดเสียงลง ไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน เพื่อไม่ให้อวี่จิ้งหมิงเสียหน้าอับอาย

แต่บังเอิญหวังเมิ่งเดินผ่านฉันงๆ เธอ หูไวยิ่งกว่าหมา

บทที่ 354

ไปสวนสัตว์ด้วยกัน

"ติ๊ง... ติ๊ง..."

เสียงกริ่งดัง ถึงเวลาอ่านหนังสือตอนเช้า ครูคณิตศาสตร์ออกจากห้อง หลี้เสี่ยวอวี้และอวี่จิ้งหมิงก็ลบกระดานแล้วกลับที่นั่ง

หลังอ่านหนังสือตอนเช้าจบ มีเวลาพัก 10 นาที หลี้เสี่ยวอวี้ไปเข้าห้องน้ำ

ขณะเดินกลับห้องเรียน เธอเจออวี่จิ้งหมิงที่ระเบียงทางเดิน

บทที่ 355

ถึงเวลากลับบ้านแล้ว

ที่หมู่บ้านโจวเจียโกว

ตู้เถาฮวากำลังถือกะละมังผ้าที่ล้างในแม่น้ำเข้ามาในบ้านของลูกเขย

เธอวางกะละมังผ้าไว้ใต้ราวตากผ้าไม้ไผ่ แล้วใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดราวไม้ไผ่ก่อนจะค่อยๆ นำเสื้อผ้าที่เปียกชื้นขึ้นตากทีละชิ้น

ขณะที่ตากผ้าเธอก็คิดว่า หลังจากตากผ้าเสร็จจะบอกลูกสาวเรื่อ