บทที่ 341

- ตายไปให้พ้นๆ

เมื่อหลินเจี้ยนซื่อได้ยินเพื่อนบ้านพยายามพูดโน้มน้าวเทียนเมิ่งย่า เขาก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า "พวกคุณไม่ได้ยินหรือ? พ่อแม่สามีไล่เธอกับลูกออกจากบ้าน แล้วจะให้แม่ลูกกำพร้าสองคนกลับไปได้ยังไง?"

เทียนเมิ่งย่าเห็นมีคนช่วยพูดแทน จึงมองไปตามเสียงนั้น เห็นว่าคนพูดเป็นชายหนุ่มหน้

บทที่ 342

- เธอตั้งท้องลูกของหลินเจี้ยนซื่อหรือ?

อากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ รองเท้าผ้าฝ้ายที่จุ้นจุ้นใส่เมื่อปีที่แล้วใส่ไม่ได้แล้ว เสื้อกันหนาวและกางเกงก็สั้นไป

วันหยุดจางเจียวจึงชวนหลินกั๋วต้ง พาจุ้นจุ้นไปซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าสำหรับฤดูหนาวที่ร้านค้าของรัฐ

"แม่ครับ หนูอยากกินแอปเปิ้ลเคลือบน้ำ

บทที่ 343

- เธอแค่อิจฉาฉัน

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของหลิวฉินเปลี่ยนไปทันที เธอจ้องจางเจียวพูด "อย่าพูดเหลวไหล ฉันหย่ากับหลินเจี้ยนซื่อไปนานแล้ว ลูกคนนี้เป็นลูกของฉันกับสามีคนปัจจุบัน!"

"สามีคนปัจจุบัน? เธอแต่งงานใหม่เร็วจังนะ" จางเจียวถามอย่างประหลาดใจ

หลิวฉินตอบอย่างกระอักกระอ่วน "ก็ไม่ได