บทที่ 387 - เธอพูดมากเกินไปแล้ว

"ใครกันล่ะ?" แม่เฒ่าหวีถามลูกสาว

หลี่ซูผิงตอบ "เป็นคนงานหญิงที่ร้านเราค่ะ หย่าร้างแล้ว อายุสามสิบเจ็ดสิบแปด มีลูกสาวหนึ่งคน นิสัยร่าเริงและใจดี ขยันขันแข็งมากด้วย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้เจิ้นหย่วนก็ถอนหายใจโล่งอก ที่แท้เธอพูดถึงเพื่อนร่วมงานฉินหรง เขาคิดว่า...

ด

บทที่ 388 - พวกคนตระกูลหลินนี่เป็นเหมือนกาวยางเหนียว ติดแล้วสลัดไม่หลุด

คำพูดนี้หลินกั๋วต้งไม่สามารถโต้แย้งได้ จางเจียวพูดเสียงเบา "แต่ก็เป็นญาติของกั๋วต้ง ถึงจะอยากพึ่งบารมีบ้างก็ไม่แปลก"

ใครบ้างที่มีญาติรวยมีอำนาจ จะไม่อยากพึ่งบารมีบ้าง?

หลี่ซูผิงขมวดคิ้วมองจางเจียว "ฉันตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลู

บทที่ 389 - หกล้ม

"โอ๊ย..."

ไฟถนนมืดเกินไป จางเจียวเดินไปคุยไป ไม่ทันระวังเท้า เหยียบก้อนหินเท้าพลิก

เธอที่อุ้มลูกอยู่เสียการทรงตัวล้มลงทันที

ตอนล้มเธอป้องกันเด็กในอ้อมแขน เด็กไม่เป็นอะไรเลย แต่ก้นและหลังของเธอกระแทกพื้นอย่างแรง

"ระวังทางด้วยสิ!" หลินกั๋วต้งอุ้มจุ้นจุ้นด้วยมือเดียว อดบ่นไม่ได้