บทที่ 345 - ล็อกประตู

วันรุ่งขึ้น ฉินเย่และฉินหรงไปทำงานตามปกติ ฉินเย่บอกกับฉินหรงว่าอย่าเล่าเรื่องนี้ให้แม่บุญธรรมรู้ เขาจัดการเองได้

ไม่เป็นที่น่าประหลาดใจ เมื่อชุนเป่าเลิกเรียนภาคค่ำ ทั้งสามคนกลับบ้านพร้อมกัน แต่กลับถูกขังไว้นอกประตูบ้าน

ฉินหรงโกรธมากเคาะประตูสิบกว่าครั้งแต่ไม่มีใครมาเปิด สุด

บทที่ 346 - สมน้ำหน้าที่ถูกขังอยู่ข้างใน

"ถ้าผมช่วยทุบกุญแจให้ แล้วพวกคุณออกมาได้ จะมาเรียกร้องให้ผมชดใช้ค่ากุญแจไหม?" ชายวัยกลางคนพูดจบก็ส่ายหน้าเดินจากไป

คนในตรอกนี้ต่างรู้ว่าลานเลขที่ 23 มีคนแบบไหนอาศัยอยู่ ไม่ว่าชายหรือหญิง เมื่อเจอคำขอความช่วยเหลือจากลานเลขที่ 23 ต่างก็เลือกที่จะเมินเฉย ไม่อ

บทที่ 347 - ลองดูก็ลองดู

สี่ทุ่มครึ่ง ฉินเย่ ฉินหรง และชุนเป่ากลับบ้านพร้อมกัน

คราวนี้ประตูลานไม่ได้ปิด แต่คนทั้งลานกำลังรอพวกเขาอยู่

พอเข้าลาน คนในลานก็พากันประณามฉินเย่และฉินหรง

"ฉินเย่ ฉินหรง พวกเธอสองคนใจร้ายเกินไปแล้ว แต่เช้าตรู่ก็ล็อกประตูลาน รู้ไหมว่าคนในลานเราที่ไปทำงาน วันนี้สายกันหมด"