บทที่ 336 ฉันหัวเราะที่เธอน่าขัน

แม้คำว่า "การกลั่นแกล้ง" จะเป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้ยิน แต่ก็เข้าใจความหมาย

คำนี้เหมาะกับจ้าวซือยี้มาก

"ฉัน... ฉันไม่ได้..." จ้าวซือยี้ปฏิเสธอย่างไม่มั่นใจ

"เธอทำ" หลี้เสี่ยวอวี้พูดอย่างเด็ดขาด "เธอมักจะรวมกับหวังเมิ่งพวกนั้นเยาะเย้ยล้อเลียนฉัน นี่ก็เป็นการกลั่นแกล

บทที่ 337 ขอโทษต่อหน้าสาธารณะ

เรื่องนี้จบลงด้วยเจ้าเสี่ยวฮุ่ยยอมให้ขอโทษต่อหน้าสาธารณะ

ทางโรงเรียนก็ตกลงว่า จ้าวซือยี้ หวังเมิ่งและเจียงปี้ชุนจะขอโทษหลี้เสี่ยวอวี้ในการประชุมเช้าพรุ่งนี้ และให้คำมั่นว่าจะไม่รังแกหลี้เสี่ยวอวี้อีก

แน่นอนว่าถึงพวกเธอไม่ให้คำมั่น ตอนนี้ก็รังแกหลี้เสี่ยวอวี้ไม่ได้แล้

บทที่ 338 ความลับในใจของอวี่จิ้งหมิง

หลังจากหลี้เสี่ยวอวี้และเจิ้งชิงชิงทานข้าวเสร็จ หลี่ซูผิงก็ทายาให้แผลตามตัวของพวกเธอ

เธอขอบคุณเจิ้งชิงชิงที่ช่วยเหลือเสี่ยวอวี้ และชวนให้มาเล่นที่ร้านเกี๊ยวบ่อยๆ

ถ้าเธอมาทานเกี๊ยว จะไม่คิดเงิน ไม่ต้องเกรงใจ

จากนั้นหลี้เสี่ยวอวี้และเจิ้งชิงชิงก็ไปโรงเรียนด้วยกัน