บทที่ 313 - ฉินต้าซานตายแล้ว

กลับถึงร้าน ฉินหรงถามถึงอาการของฉินต้าซานที่โรงพยาบาล

เมื่อได้ฟังหลี่ซูผิงเล่าว่า ฉินต้าซานรักษาไม่ได้แล้ว ได้แต่รอตายในโรงพยาบาล แต่เพราะกลัวตาย เขายังสาปแช่งฉินเย่ที่ไม่ยอมรักษาเขา ฉินหรงก็โกรธ

"เขามีสิทธิ์อะไรมาด่าเสี่ยวเย่ เขาควรคิดดูก่อนว่าตัวเองเป็นพ่อแบบไหน? เ

บทที่ 314 - รีบคืนเงิน

ฉินเย่รับปิ่นโตที่ยังร้อนอยู่ ขอบตาก็พลอยร้อนตามไปด้วย

"ป้าหลี่บอกว่า ถ้าไม่มีอารมณ์ทำงาน ก็พักสักสองสามวันได้ ไม่หักเงินเดือน" ฉินหรงมองฉินเย่และพูดเสียงนุ่ม

ฉินเย่พูดเสียงทุ้ม: "ไม่ต้องพัก พรุ่งนี้ผมทำงานได้"

"อย่าฝืนตัวเองนะ" ฉินหรงพูด

ฉินเย่ส่ายหน้า "ไม่ได้ฝืน"

ฉินห

บทที่ 315 ลูกผู้ชายต้องรักษาคำพูด น้ำลายที่ถ่มแล้วไม่อาจเก็บคืน

หลินเจี้ยนซื่อ: "พ่อ พ่อเป็นผู้ชาย เป็นลูกผู้ชาย คำพูดที่ออกจากปากต้องเป็นเหมือนตะปูที่ตอกแล้ว จะถอนคืนได้ยังไง? พ่อเคยบอกว่าเงินที่ยืมมา พ่อจะใช้คืนเอง ไม่ต้องให้ผมใช้ คำพูดที่พูดออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป จะเก็บกลับคืนมาได้ยังไ