บทที่ 267 เพราะฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพวกท่านใช่ไหม?

หลังจากขู่เสร็จ หลี้อวิ๋นซูก็เก็บของแล้วออกจากคณะละคร มุ่งหน้าไปบ้านตระกูลหลี้

คุณปู่หลี้และคุณย่าอวี้กำลังนอนพักกลางวันอยู่ในห้องนอนชั้นบน คุณป้าหวังแม่บ้านก็นอนพักในห้องแม่บ้าน

หลี้อวิ๋นซูไม่ได้เอากุญแจมา กดกริ่งอยู่นานไม่มีคนเปิด จึงเริ่มทุบปร

บทที่ 268 คนต้องรู้จักพอ และรู้จักกตัญญู

พ่อเฒ่าหลี้ส่ายหน้าพลางมองหลี้อวิ๋นซูด้วยความผิดหวังอย่างที่สุด "หลี้อวิ๋นซู ไม่คิดเลยว่าเลี้ยงเธอมาตั้งหลายปี เธอกลับคิดแบบนี้"

หลี้อวิ๋นซูหายใจหอบ คอตึงไม่พูดอะไร

คำพูดที่ฝังอยู่ในใจเหล่านี้ วันนี้เธอได้พูดออกมาแล้ว แม้จะรู้สึกโล่งอก แต่ก็รู้ว่าคำพูดเหล่

บทที่ 269 จะโกรธจะเกลียดก็ตามใจ

หลี้อวิ๋นซูจ้องพี่หวงตาเขม็งพลางตะโกนว่า "ไม่เกี่ยวกับเธอ ที่นี่ให้แม่บ้านอย่างเธอมาพูดด้วยหรือ?"

"หลี้อวิ๋นซู!" พ่อเฒ่าหลี้ตวาดเสียงดัง

หลี้อวิ๋นซู "......"

พี่หวงไม่โกรธ "ฉันรู้ว่าเธอดูถูกพวกเราที่เป็นแม่บ้าน ที่นี่อาจจะไม่ใช่ที่ที่แม่บ้านอย่างฉันควรพูดจริงๆ แต